lifemenna

Volg ons

  • [cn-social-icon]

Speech Co Alta
Geplaatst op:  May 14, 2014   Bij:  Wiep

Vooreerst de vraag, waarop is mijn autoriteit gebaseerd om een boek te kunnen en mogen presenteren??

Ruim 45 jaar geleden streek ik neer in een halfsteens Kompenijster spultsje in de Jubbegaaster Kompenije.

Halfsteens betekende dat het gebouw moest worden voorzien van spouwmuren.

En mijn besluit stond bij aanvang reeds vast dat de spouwmuren zouden gaan bestaan uit boeken.

Deze opzet is redelijk gelukt.

Dikke rijen boeken langs de muren houden de tocht tegen en bieden een redelijke bescherming tegen de buiten woedende elementen.

Bovendien heb ik deze boekenschat daadwerkelijk gelezen, met uitzondering van het Telefoonboek.

Hiermee is dus mijn belangstelling voor boeken en misschien zelfs de autoriteit die ik heden ontleen aan de eer om het nieuwe boek van Wiep Fenna te presenteren

Als ik mijn leeswoede moet beschrijven dan kom ik voor het jaar 2013 op een krappe, strekkende meter aan vele titels van diverse pluimage.

 

Maar hoe zit het met Wiep.

Met haar broer en zusters het neiteam van de huwelijksverbintenis tussen Jan Tjalles de Jong en Ypke de Haan, die ook op deze 10e Mei weliswaar in 1951 plaats vond.

Aan hen, heit & mem, is het boek opgedragen en allen die hen gekend hebben zullen moeten toegeven dat het een voordeel was hen BIJ LEVEN te hebben mogen kennen. ……..

Deze familie biedt mij tot de huidige dag een veilige haven en troost voor mijn oude dag.

Het is beter je op jonge mensen te richten dan in het zeurcircuit van de ouderdom ten onder te gaan.

 

Maar hoe ken ik WIEP door de jaren heen.

Wiep Fenna, de autrice, wier boek wij heden presenteren.

Meer dan 40 jaar geleden leerde ik Wiep kennen, toen zij nog enthousiast werkte aan haar sterk doorleefde adolescentie.

Dat hele proces heb ik meegemaakt van fladderende tiener naar de dame die zij in de loop der jaren is geworden.

 

Of dame?

 

Of  misschien meer zelfbewuste vrouw met een modieuze belangstelling, waarbij de hakken van de schoenen tot groter hoogte gingen reiken en de rokken soms korter lijken te worden en mogelijk zelfs meer gelijkenis vertonen met afgezakte ceintuurs.

Misschien nu, het juiste moment om Wiep te complimenteren met haar ravissante (bekoorlijke) robe. Ongetwijfeld van een beroemde couturier, als ik wel geïnformeerd ben, begint zijn naam met iets dat niet recht is, gevolgd door een kampje land.

 

Zelf heb ik ook weleens gedacht om een boek te schrijven doch mij ontbreekt de moed met het vooruitzicht dat een stapel onverkochte exemplaren bij de Slegte zullen eindigen of nog erger in de ramsh.

Daarom juist stijgt Wiep in mijn achting.

Begonnen als columniste, zoals tegenwoordig zo vele schrijvers/schrijfsters doen voor het DEBUUT.

Wiep schrijft en geeft uit, uit volle overtuiging.

En dat ondanks haar nooit aflatende sociale betrokkenheid en drukke familiekring.

Indertijd las ik het Nonnetje haar debuut ……….

Wiep tegenstander van al te ingrijpende correctie door redacteuren

 

Het moet wel mijn eigen boek blijven!!

 

De suggestie van de redacteur van het Nonnetje om er nog even een moord bij te schrijven om de spanning te verhogen was een verzoek aan dovemansoren bij Wiep.

Het verhaal, zoals aan haar brein en fantasie ontsproten was af en klaar

Hoewel, duidelijk een boek bedoeld voor vrouwen, heb ik het toch met plezier gelezen

Vooral de hanky panky momenten waren de oorzaak van rode oortjes tijdens het leesproces.

En juist dat wordt opgevoerd tot groter hoogte in dit nieuwe boek.

Ranzige sexscenes worden niet geschuwd en de lezer is gewaarschuwd.

Maar smullen blijft het.

 

Het geeft met inkijkje in de Schotse geschiedenis en landschap, lessen in de kunst van het paardrijden en de golf- en wandelsport.

Gefaseerde kennismaking met de karakters van de hoofdfiguren uit het verhaal.

Beeld van de diverse huishoudens naar eigentijdse, gevarieerde opvattingen.

 

Beste Wiep, het was een opwekkend, aanmoedigend voorrecht jouw boek corrigerend te mogen lezen.

Want echt lezen doet men gewapend met een pen, want pas dan kom je achter de echte bedoeling van de schrijver/schrijfster.

 

Ik houd nu het boek ten doop en wens het een overweldigend succes!!

MISSTAPPEN bestaat vanaf NU!!

KOPEN DUS!!

 

 

 

 

 



Misstappen
Geplaatst op:  May 13, 2014   Bij:  Wiep

Gisteren, 10 mei, was het zover. Misstappen werd officieel ten doop gehouden. het eerste exemplaar is aangeboden aan Co Alta. Met een fantastische speech gaf hij het startschot voor de verkoop van mijn tweede boek. Voor de zeer fanatieke lezers hier het stuk over Jock’s road.

book

In de tweede helft van de negentiende eeuw kwam de Schot Duncan Macpherson terug uit Australië. Na een barre tocht over de grote oceanen wilde hij een flink stuk van zijn vaderland kopen. Downunder had hij een fortuin vergaard. Helaas is er niets bekend over het verleden van Duncan, maar hoogstwaarschijnlijk had hij iets op zijn kerfstok. Britten die begin die eeuw over de schreef gingen werden zonder pardon verbannen naar de andere kant van de wereld. Maar in het verre Australië waren natuurlijk genoeg mogelijkheden om wat bij elkaar te sprokkelen, tenminste wanneer je slim was. En Duncan had een uiterst goede neus voor zaken doen.
Eenmaal terug in Schotland kocht hij het onbegrensde gebied Glendoll in Angus, een vruchtbare provincie in het oosten van Schotland. Juist, ja. Waar die koeien vandaan komen die we in Nederland op ons bord krijgen .Black Angus is erg populair.
Een glen is een stuk land tussen de bergruggen in the Highlands van Schotland. De grond is vruchtbaar door het kristalheldere water dat van de bergen naar beneden komt. Het is daar prettig grazen voor de ontelbare schapen die in Schotland rondlopen.
Aan het eind van de glen liet Duncan een prachtige boerderij voor hem en zijn gezin bouwen, het Glendoll estate. Zijn schapen konden zomers op de bergen grazen en in het najaar werden ze bijeengedreven door de herders om in het voorjaar in de stallen van de boerderij de lammeren te werpen. Glen Doll ligt aan de rand van het bos aan het eeuwenoude pad dat boeren, herders en kooplieden gebruikten om van glen Clova- het boerendorpje ongeveer vijf mijl ten oosten van glen Doll ligt- naar Braemar te reizen. Te voet. Je moet over een bergkam klauteren om Loch Callater te bereiken. Vanaf Loch Callater is het nog acht mijlen om in Braemar te komen. Aan de oever van het loch staat een sinds jaren verlaten boerderij. Destijds in de barre Schotse winters voor de herders en handelsreizigers een welkome plaats om te schuilen en op te warmen in de stal. Vooral ’s winters kon het behoorlijk spoken op de onherbergzame toppen van de bergen en munro’s in Angus. Een munro is een berg in Schotland die hoger is dan 10.000 feet (3480 meter). De bekendste munro is de Ben Nevis vlakbij de westkust van Schotland.
Duncan besloot om de handelsreizigers en herders te weren van zijn grond. De hele glen was van hem, waarom zou hij toestaan om gespuis toe te laten op zijn land? In die tijd werden veel schapen gestolen door de straatarme bevolking. Het vlees én de wol waren in die armoedige tijd zeer welkom. Uiteraard was er indertijd geen enkel toezicht, de streek is extreem desolaat en moeilijk doorgankelijk.

Jock, de Schotse bijnaam voor John, was het er niet mee eens. Maandelijks bracht hij koopwaar van glen Clova naar Braemar, in die tijd een levendig stadje in the Cairngorms, the Highlands of Scotland. Zijn broodwinning kwam in gevaar en hij besloot om Duncan’s beslissing aan te gaan vechten. Duncan Macpherson werd echter gesteund door de Scottish Rights of Way Society. Dit is een organisatie, opgericht in 1845, die de toegang tot private landgoederen in beheer heeft. Zo mag je bijvoorbeeld wel over bepaalde paden lopen op Balmoral Castle, het Schotse zomerverblijf van de Britse Koninklijke familie, maar zijn ook een aantal wegen en voetpaden op het immense landgoed niet toegankelijk voor het publiek. Duncan en de Scottish Rights of Way Society maakten het Jock erg moeilijk, maar hij zette door. Alle rechtbanken in Schotland wezen zijn verzoek tot toegankelijkheid van het oude pad tussen glen Clova en Braemar af en stelden Duncan in het gelijk. Ten einde raad ging Jock naar the House of Lords, het hoogste Britse gerechtshof.
In 1888 won Jock de jarenlange strijd die hij had gestreden. Duncan Macpherson moest zijn volhoudendheid en starre houding jegens Jock en alle boeren, herders en koopmannen die afhankelijk waren van het pad, bekopen met een faillissement. Ook de Scottish Rights of Way Society kreeg een fikse financiële klap. Alle kosten van het jarenlange procederen waren uiteraard voor hen.

Van het ooit zo prachtige huis van Duncan is niets meer over. Er is weinig bekend over wat er van hem en zijn gezin geworden is. Hoogstwaarschijnlijk is de trotse Schot, totaal berooid en in anonimiteit, gestorven en begraven.
Het pad dat Braemar toen, en nu nog altijd, verbond met glen Clova via glen Doll is vernoemd naar Jock. Jock’s Road is een van de bekendste wandelingen dwars door het ruige, onherbergzame deel van Schotland. Klimmers, wandelaars en natuurliefhebbers lopen de dagtocht vanuit Braemar om uiteindelijk vermoeid maar voldaan in hotel Clova neer te strijken voor een pint, een slaapplaats en een bord eten. Na deze enige pleisterplaats in het gebied is het nog tien kilometer naar Kirriemuir, de geboorteplaats van sprookjesfiguur Peter Pan.
In 1959, op Nieuwjaarsdag verongelukten vijf bergbeklimmers in het desolate gebied. Voor hen is een monument geplaatst. Sinds een paar decennia is er ook een shelter of bothy, voor het geval je als wandelaar wordt overvallen door de extreme weersomstandigheden die de Schotse Hooglanden kunnen teisteren.



Addy
Geplaatst op:  May 13, 2014   Bij:  Wiep

‘Laten we vanavond even naar Rinsma gaan’, appte ik mijn nicht Marike. Zij is zo’n type die- net als ik- slecht achter de geraniums vandaan valt te trekken. We moesten er nodig eens uit. Helaas waren we een beetje te laat voor de show. Maar het moois dat Addy van den Krommenacker -zijn jurken vinden moeiteloos hun weg naar wereldberoemde actrices, Koninklijke bruiden en internationale jetset vrouwen- had meegenomen uit het verre Brabant, hing prachtig midden in de winkel. Er viel dus nog genoeg te bewonderen. We keken wat rond, maakten hier en daar een praatje en pasten terloops iets aan. Het voorjaar begint vroeg dit jaar en dan kun je maar beter goed voorbereid zijn.
Tineke kwam met een zwart Vanilia jurkje. ‘Trek even aan, ik vind hem sexy, net nieuw in de winkel en ik wil graag weten hoe het staat’, riep Tien. Leuk voor mijn boekpresentatie (jahaa, mijn tweede boek is AF en wordt 10 mei gepresenteerd, dan weet u dat alvast) dacht ik, maar het jurkje paste niet zo mooi. U kent het wel, hier (borsten), te strak en daar (kont) te wijd. Wellicht bij u andersom, dat kan uiteraard ook.
Dat moet je dus niet tegen Tineke zeggen. Dat van die boekpresentatie. Ze rende de winkel in en kwam terug met een wolk van kant. ‘Probeer deze eens. Dit is helemaal fantastisch voor een presentatie’. Het jurkje was bronskleurig, met een diepe ronde halslijn en aansluitend lijfje. Het paste als een handschoen. ADDY stond er op het label. Hoe kan het anders? Marike hielp me met de rits en ik was verkocht. Die snit. Het materiaal. Het zachte lint van voile in de hoge taille. Precies de juiste lengte. Ik voelde me een prinses. Twijfel bestaat niet bij zo’n jurk. Trots als een pauw draafde ik door de winkel met de ADDY over mijn arm. Op weg naar de kassa.

Na twee jaar ploeteren achter mijn computer mag mijn tweede geesteskind eindelijk het licht zien. ‘Schrijven is lijden’, zei iemand ooit (geen idee wie) en bij dit boek klopte dat wel een beetje. Soms was ik helemaal de weg kwijt en wist ik zelf niet meer waar het over ging en waar het verhaal naar toe moest. Ochtenden lang zat ik in mijn pyjama en ochtendjas met poes Otje op schoot te tikken. Herlezen, schrappen en weer opnieuw een dialoog schrijven. Soms tot diep in de nacht doorwerken omdat ik helemaal opging in de avonturen van mijn heldinnen. Notebook mee naar Terschelling en de vriendin die met me mee was naar het strand sturen zodat ik mijn personages tot leven kon brengen.

Maar eindelijk is het klaar. Hoewel, er valt nog genoeg te doen. Corrigeren, boekpresentatie organiseren, dank en verantwoording schrijven en met de uitgever een mooie cover uitzoeken. Maar op 10 mei is het dan zover. En het wordt nu helemaal geweldig leuk, want wanneer draag je nu als doodgewone Oranjewoudster zo’n schitterende jurk? Het komende dorpsfeest heeft als thema ‘Fout in’t Woud’. De witte leggings, te krappe panterbloesjes en roze lakpumps kunnen dus weer uit de verkleedkist worden gehaald. Met kerst zitten we met de hele familie in laarzen en warme truien in de boshut van mijn zus en zwager. Trouwpartijen met alles er op en eraan worden met de crisis ook schaars. Maar over een paar weken mag ik voor een keertje stralen in een schitterende ADDY. Nu zorgen dat ik geen grammetje aankom. Het is heerlijk weer, de vogels fluiten. Snel een rondje Oranjewoud op de fiets. Verbrand ik toch alweer een paar honderd calorieën. Want mijn ADDY hangt klaar, aan de spiegel in de slaapkamer. Kan ik er af en toe even naar kijken en aan voelen. Het lint in de taille doe ik in een prachtige strik en creëer een smalle taille. Een echte ADDY als politieagent voor je lijn. Leuker kun je het niet maken.