lifemenna

Volg ons

  • [cn-social-icon]

Addy

‘Laten we vanavond even naar Rinsma gaan’, appte ik mijn nicht Marike. Zij is zo’n type die- net als ik- slecht achter de geraniums vandaan valt te trekken. We moesten er nodig eens uit. Helaas waren we een beetje te laat voor de show. Maar het moois dat Addy van den Krommenacker -zijn jurken vinden moeiteloos hun weg naar wereldberoemde actrices, Koninklijke bruiden en internationale jetset vrouwen- had meegenomen uit het verre Brabant, hing prachtig midden in de winkel. Er viel dus nog genoeg te bewonderen. We keken wat rond, maakten hier en daar een praatje en pasten terloops iets aan. Het voorjaar begint vroeg dit jaar en dan kun je maar beter goed voorbereid zijn.
Tineke kwam met een zwart Vanilia jurkje. ‘Trek even aan, ik vind hem sexy, net nieuw in de winkel en ik wil graag weten hoe het staat’, riep Tien. Leuk voor mijn boekpresentatie (jahaa, mijn tweede boek is AF en wordt 10 mei gepresenteerd, dan weet u dat alvast) dacht ik, maar het jurkje paste niet zo mooi. U kent het wel, hier (borsten), te strak en daar (kont) te wijd. Wellicht bij u andersom, dat kan uiteraard ook.
Dat moet je dus niet tegen Tineke zeggen. Dat van die boekpresentatie. Ze rende de winkel in en kwam terug met een wolk van kant. ‘Probeer deze eens. Dit is helemaal fantastisch voor een presentatie’. Het jurkje was bronskleurig, met een diepe ronde halslijn en aansluitend lijfje. Het paste als een handschoen. ADDY stond er op het label. Hoe kan het anders? Marike hielp me met de rits en ik was verkocht. Die snit. Het materiaal. Het zachte lint van voile in de hoge taille. Precies de juiste lengte. Ik voelde me een prinses. Twijfel bestaat niet bij zo’n jurk. Trots als een pauw draafde ik door de winkel met de ADDY over mijn arm. Op weg naar de kassa.

Na twee jaar ploeteren achter mijn computer mag mijn tweede geesteskind eindelijk het licht zien. ‘Schrijven is lijden’, zei iemand ooit (geen idee wie) en bij dit boek klopte dat wel een beetje. Soms was ik helemaal de weg kwijt en wist ik zelf niet meer waar het over ging en waar het verhaal naar toe moest. Ochtenden lang zat ik in mijn pyjama en ochtendjas met poes Otje op schoot te tikken. Herlezen, schrappen en weer opnieuw een dialoog schrijven. Soms tot diep in de nacht doorwerken omdat ik helemaal opging in de avonturen van mijn heldinnen. Notebook mee naar Terschelling en de vriendin die met me mee was naar het strand sturen zodat ik mijn personages tot leven kon brengen.

Maar eindelijk is het klaar. Hoewel, er valt nog genoeg te doen. Corrigeren, boekpresentatie organiseren, dank en verantwoording schrijven en met de uitgever een mooie cover uitzoeken. Maar op 10 mei is het dan zover. En het wordt nu helemaal geweldig leuk, want wanneer draag je nu als doodgewone Oranjewoudster zo’n schitterende jurk? Het komende dorpsfeest heeft als thema ‘Fout in’t Woud’. De witte leggings, te krappe panterbloesjes en roze lakpumps kunnen dus weer uit de verkleedkist worden gehaald. Met kerst zitten we met de hele familie in laarzen en warme truien in de boshut van mijn zus en zwager. Trouwpartijen met alles er op en eraan worden met de crisis ook schaars. Maar over een paar weken mag ik voor een keertje stralen in een schitterende ADDY. Nu zorgen dat ik geen grammetje aankom. Het is heerlijk weer, de vogels fluiten. Snel een rondje Oranjewoud op de fiets. Verbrand ik toch alweer een paar honderd calorieën. Want mijn ADDY hangt klaar, aan de spiegel in de slaapkamer. Kan ik er af en toe even naar kijken en aan voelen. Het lint in de taille doe ik in een prachtige strik en creëer een smalle taille. Een echte ADDY als politieagent voor je lijn. Leuker kun je het niet maken.