Styliste Dyanne Beekman heeft een geweldige basiscollectie ontwikkeld. Collega Ina en ik weten- na een winter lang allerhande kledingkasten te hebben opgeruimd- dat het bij de meeste vrouwen ontbreekt aan goede basisstukken die je iedere dag naar hartelust kunt combineren met je troost- of impulsaankopen. Want ja, dat doen we (bijna) allemaal. In iedere kast vond ik wel iets wat in een opwelling of tijdens een vakantie was gekocht en bijna niet werd gedragen, want het viel nergens mee te combineren. Hierbij Dyannes basiscollectie, met mijn persoonlijke tips voor een prachtige, warme en zorgeloze zomer.
De Jas tot Tas collectie:
(D) 01: Een jas. Heb je gewoon nodig. Ondanks dat we iedere zomer hopen dat ie aan de kapstok kan blijven hangen. In ons regenachtige Hollandse klimaat kún je niet zonder. Ga dit seizoen voor een stoer bikerjack of hippe, korte trenchcoat. Mijn dochter heeft er al eentje. Waanzinnig leuk.
(D) 02: Colbert. Voor die zakelijke bijeenkomst, om power uit te stralen én omdat we serieus willen worden genomen. ´Kennis zit in je schoudervullingen´ is een bekend gezegde onder zakenvrouwen.
(D) 03: Trui/vest. Een trui klinkt zó Bill Cosby en zeventiger jaren, maar in 2012 zijn ze ruim, gemaakt van de mooiste materialen en bij voorkeur off the shoulder. Sexy. Op je schouders zitten geen rimpels. Dat is mooi meegenomen. En een soepelvallend vest voor over dat zomerse topje wat je anders te weinig draagt.
(D) 04: Blouse. Voor op je jeans. Een stralend wit, crispy exemplaar is een klassieker op een donkere spijkerbroek. Een paar goede hakken en klaar ben je voor dat avondje uit met vriendinnen. Drink witte wijn, of champagne. Of allebei. Maar nóóit rode wijn.
(D) 05: Top/T-shirt: Daar kun je niet genoeg van hebben. Basisstuks in veel kleuren om overal onder aan te trekken, een feestelijke voor een avondje swingen of een knalrode met rugdecolleté. Ben je alvast klaar voor Symfonica in Rosso. Dit jaar met Doe Maar, die heerlijke helden uit de eighties. Kun je tenminste in stijl flauwvallen.
(D) 06: Jurk/Rok. Geluk is een jurk. (Cecile Narinx, hoofdredacteur van Elle) Rokjes zijn leuk voor op de fiets, of op het strand. Of thuis in de tuin. Of onder je mantelpakje, maar dat is een ander verhaal.
(D) 07: Broek. Dit seizoen is de chino een absolute musthave. Vrolijk en vrouwelijk in pastel of juist stoer in zandkleur. Combineer met je off the shoulder trui, felgekleurd basishemdje eronder, een puntje van de trui in je broek en je trotseert alle weersomstandigheden.
(D) 08: Jeans. Dit wordt het jaar van de strakke colorjeans, liefst zo fel mogelijk. Zuurstokroze, knalblauw, grasgroen. Het kan deze zomer niet gek genoeg.
(D) 09: Lingerie. Weg met alle uit gelubberde en verwassen bh´s. Wat is er fijner dan een mooi setje aanschaffen? Cadeau voor jezelf!
(D) 10: Accessoires. Een smal riempje. Ga voor goudkleur, of lekker knal. En vanzelfsprekend een mooie sjaal. Om met je liefste op te zitten of te liggen in een zonovergoten park. Dan ben je er zeker van dat je niet onverhoopt met je billen in een mierennest zit. Een sjaal is overal goed voor.
(D) 11: Schoenen. Hakken, gympen, sandaaltjes, slippers, korte zomerlaarsjes en uiteraard ballerina’s. Een vrouw heeft nooit genoeg schoenen. Mijn man denkt daar anders over. Maar dit terzijde.
(D) 12: Tas. Doe niet als zoveel Nederlandse vrouwen en hang een mega-exemplaar als de postbode over je boezem. Jouw armcandy moet bij je postuur passen en genoeg ruimte hebben voor mobiel, sleutels en lippenstift. Tenzij je George Clooney aan je arm kunt haken. Hij blijft de enige uitzondering waarbij je geen tas nodig hebt. George stopt jouw lipgloss wel in de zak van zijn jasje en een telefoon heb je dan écht niet nodig.
Dyanne komt 27 maart naar Rinsma Fashion Plaza om haar collectie te presenteren. Kijk onder nieuws voor meer informatie. Ik ben er. Zeker weten.
Geplaatst onder: Mode op 19 maart 2012 | Geen Reacties »
Ieder twee weken schrijf ik een column over mode voor de site van Rinsma Fashion in Gorredijk.
www.rinsmafashion.nl/nieuws
Geplaatst onder: Mode op 16 januari 2012 | Geen Reacties »
Hi Wiep
Ik heb met veel plezier je roman gelezen, heel leuk! Ik heb de laatste 5 jaar geen romans meer gelezen, ik ga het nu weer eens wat vaker wat proberen. Ik kon het boek moeilijk wegleggen en had het binnen enkele dagen uit. Het thema van het Nonnetje spreek aan en heb me gemakkelijk in kunnen leven in het verhaal.
Beter dan de Saskia Noort reeks vaak wat te dwingend op het plot gericht is. Het Nonnetje leest heerlijk relaxed, er zit heel veel sfeer en best een sterke boodschap of noem je dat moralisme?
Ik had het vorige week tijdens een lunch met een goede vriendin over factoren die een rol spelen in vreemdgaan en gevaren voor het stuklopen van relaties en die ook terug komen in het Nonnetje; sms berichten in hoeverre je partner informeren of niet, social network sites en het drempel verlagende karakter voor het leggen of hernieuwen van contact en hoe de sleur of je eigen onrust managen of zoals jij het beschrijft de ‘20 year itch’ bedwingen. Schijnbaar universele thema’s.
Grappig dat het boek ook de schijn oplossing Secondlove.nl noemt, 200.000 leden en een sterke trend volgens trend watcher Adjiedj Bakas (pagina 15 op; http://www.grpr.nl/wp-content/uploads/2011/11/Trendrapport2012.pdf).
Ik wacht met smart op een waardig vervolg.
Groet Alex, tot snel.
8 januari 2012
Geplaatst onder: Mode op 16 januari 2012 | 1 Reactie »
‘We have to find your hairdresser and shoot him’, zei Susannah, de blonde van het stylistenduo Trinny&Susannah tegen haar model. ‘Rather in jail than walk around with this hairdo’. Ze knipperde niet eens met haar ogen terwijl ze dat zei. Het getoupeerde haar van de zevenentwintigjarige Armanda was te vergelijken met de betonnen coupe van Koningin Beatrix. Nu is onze Koningin bijna tachtig en al even zo vele jaren veroordeeld tot haar herkenbare kapsel, maar van een kapper die een mooie, jonge vrouw knipt mag je inderdaad wel wat meer fantasie verwachten. Je hoeft hem nu ook niet meteen dood te schieten, maar toch.
Trinny&Susannah durven véél meer dingen die wij niet eens in onze dromen tegen vriendinnen, zussen of zelfs vage kennissen zouden zeggen. ‘I see boobs. Hobly, flobly, wobly boobs’, is ook één van hun favoriete uitspraken. Ze sjorren aan bh-bandjes, beuren de boel hier en daar wat op en demonstreren dat de bh ongeveer twee maten te groot is onder de borsten. Graatmagere Trinny houdt een verwassen, uitgelubberd exemplaar uit het jaar kruik voor de neus van haar slachtoffer. ‘Darling, do you call this a bra?’ om vervolgens het ding vrolijk in de fik te steken. ‘Never, ever wear such thing again, sweetheart’. Er wordt beschaamd geknikt door de mevrouw die door het duo van de straat is geplukt voor een algehele opknapbeurt. Nee, ze zal het nooit weer doen en vanaf nu zal ze als een keurig nette mevrouw met goed passende lingerie door het leven gaan.
Ook zijn de dames niet te beroerd om voor de camera in iemands decolleté te gluren en boobs te betasten en te becommentariëren. ‘Great tits’ zeggen ze goedkeurend knikkend tegen elkaar. Het programma wordt gesponsord door een prachtig lingeriemerk, dat is duidelijk.
Trinny&Susannah doen fantastisch veldwerk. Onwillekeurig kijk je ook even hoe je eigen boobies zijn ingepakt, want zo langzamerhand weten we allemaal wel dat de helft van alle vrouwen slecht passende lingerie draagt. En er goed uit zien begint bij je ondergoed. Daarvoor gaan de vrouwen naar een prachtige dame van het lingeriemerk. Met gemanicuurde handen laat ze de vorm van de bh zien. ‘De borst past nu prachtig in het cupje’, zegt ze altijd zeer tevreden glimlachend in de camera na afloop van de passessie.
Daarna wordt er kleding uitgezocht. Meestal een jurk met hoge hakken, want Nederlandse vrouwen zijn over het algemeen van de jeans, T-shirts en comfortabele schoenen. ‘We want Dutch women to dress more sexy’, zeggen Trinny&Susannah. Een prachtig streven, want onlangs kwam de Nederlandse vrouw in het Europese straatbeeld er niet al te best vanaf. We kleden ons lomp en boers. Maar niet wanneer je bij de Britse dames langs bent geweest. Want dan zijn de meeste vrouwen ( een enkele misser daargelaten) jaloersmakend gorgeous and sexy.
Geplaatst onder: Mode op 1 november 2011 | 2 Reacties »
Mijn dochter Cornalie en ik kijken in het winterseizoen altijd naar Hollands Next Topmodel, gevolgd door Project Catwalk. Samen op de bank met thee en bonbons. We smullen van de ruzies, de huilpartijen wanneer de haren worden gekortwiekt, het roddelen en vooral het commentaar van de meedogenloze juryleden. Heerlijk om je eenmaal per week te verlustigen aan onzin tv, want dat blijft het natuurlijk. Hoewel, de winnares van HNTM wint een modellencontract en in de meeste gevallen ligt er een mooie carrière voor haar in het verschiet, maar de maandagavonden zijn voor de kijkers niet erg voedend voor de geest. Het taalgebruik van de deelnemers in het eerstgenoemde programma varieert doorgaans van: Oh My God! Tot het bekende vloekwoord beginnend met een K en wat daar tussenin zit. (Uitzonderingen daargelaten.) Neemt niet weg dat wij aan de buis zitten gekluisterd, want zoveel mode komt er meestal niet op één avond voorbij.
Dit jaar wordt Project Catwalk voor het eerst gepresenteerd door Stacey Rookhuizen, met in de jury Olcay Gulsun- eigenaar van het merk Supertrash- en Jan Taminiau. Prinses Máxima is dol op de ontwerpen van Jan. In New York droeg ze een prachtige roze avondjurk van zijn hand en ook het bekende postzakjasje is van hem. Jan en Olcay zijn Hollandse wonderkids in de mode. Met niets begonnen veroveren ze nu de wereld op modegebied.
Stacey komt niet uit de mode en dat zullen we weten. Haar outfits zijn op z’n zachtst gezegd nogal opzienbarend. De blauwe outfit van Claes Iversen met schoudervullingen van een paar meter breed die ze droeg tijdens de finale van Xfactor lieten de social media op tilt slaan. Zusje van Spongebob, ijshockeyer, blauwe vrachtwagen en Lady Bla Bla werd ze genoemd. Het laatste uiteraard verwijzend naar de bizarre uitmonsteringen van zangeres Gaga.
Ook maandagavond kwam Stacey met de meest extravagante kleding in beeld. En dat niet alleen, haar make-up varieerde in een uurtje van mislukte grijsblonde gothic tot Lolita zonder de bijbehorende rode lippenstift. Sexloos. Je kijkt er naar en je vraagt je af of de visagist (nog) stomdronken was, dan wel een nacht had doorgehaald.
Voorgaande jaren werd het programma gepresenteerd door Renate Verbaan. Prachtige, welbespraakte en ervaren Renate wist precies haar plaats in het modeprogramma. Het gaat namelijk om de ontwerpers. Zij kunnen, middels het welbekende afvalsysteem, zichzelf bewijzen als designer met bijbehorende geldprijs om een collectie op te starten. Renate was altijd uitstekend gekleed, maar nóóit over de top. De verschillende outfits die door de ontwerpers werden gemaakt kregen -terecht- alle aandacht. Maandagavond ging die- helaas- naar Stacey.
Mode is fantastisch, inspireert en verwondert. Maar niet bij Stacey. Van haar misplaatste aandachttrekkerij kregen wij een rare smaak in de mond. Ondanks de heerlijke bonbons.
Deze column stond twee weken geleden op de site van Rinsmafashion. Deze week: Onderbroeken
Geplaatst onder: Mode op 30 september 2011 | Geen Reacties »
Deze winter vergeet je de gebleekte jeans, ren hard aan zwart voorbij en laat de blauwe spijkerbroek in het rek hangen. Dit wordt het seizoen van de gekleurde broeken. We hebben al een aantal BNers gespot in de rode variatie, maar ook groen, zuurstokroze en vooral de knalblauwe zijn hipper dan hip. Combineer je nieuwe broek met zwart en je bent geheid trendsetter in deze retro-look, gebaseerd op de jaren tachtig.
Nu voel ik meestal wel wat voor trendsetting, hoewel het op mijn leeftijd wel uitkijken geblazen is. Al snel ben je een karikatuur van qoute que qoute jonger willen lijken dan je echte leeftijd doet vermoeden. En daar hebben we al genoeg van in Nederland. Het moet per slot van rekening wel een beetje subtiel blijven.
Maar de knalkleuren lachten me toe. Hoewel ik rood erg leuk vind voor een colorjeans, ging ik toch voor de groene variant. Groen kost poen, is een bekend gezegde in de modewereld, maar groen is zo gek nog niet. Het combineert mooi met blauw en zwart. Na een hoop gedraai voor de spiegel kwam Sascha, de enige haan in het kippenhok van Rinsma Fashion, bij de paskamer staan. ‘Wat is de twijfel?’ vroeg hij professioneel.
‘Tja’, schutterde ik. ‘Ik weet het niet. Kan dit nog wel?’ Sascha keek mij streng aan en zei: ‘Waarom niet? Beneden op de afdeling Women ligt precies dezelfde. Alleen een beetje hoger in de taille’. Dat gaf de doorslag en Sascha was uiterst tevreden toen ik zei dat hij mij over de streep had getrokken wat aanschaf betrof.
Mijn grasgroene broek droeg ik laatst met een zwart leren jasje, zijden shirt en hoge, zwarte hakken. Ik voelde me helemaal leuk en uitermate hip. Die dag had ik een vrij druk programma. Moe maar voldaan zakte ik ‘s avonds tevreden onderuit op de bank met een kop thee om naar Miranda te kijken. ( iedere vrijdag, Nederland 3, 22.00 uur. Kijken. Zó grappig). Vanuit het niets sprong onze kat Otje pardoes op mijn schoot. Otje is een Pers en doorgaans niet zo’n schootzitter, maar kennelijk wilde ze die avond aandacht. Haar scherpe klauwen zette ze ogenblikkelijk in mijn nieuwe broek. ‘Otje, ga van mijn schoot!’ riep ik en gaf haar een duw, maar het leed was al geschiedt.
Een paar grote halen sieren mijn nieuwste aanwinst op modegebied. Ik heb nog geprobeerd om de handel een beetje te fatsoeneren, maar dat is maar gedeeltelijk gelukt.
Life starts when the dog- in dit geval de kat- is dead, and the children are out of the house, zeggen de Britten. Maar het is zo gezellig. Kinderen én kat.
Deze week op de Rinsma site: Mode is niet altijd mooi
Geplaatst onder: Mode op 18 september 2011 | Geen Reacties »
Gisteren was ik aan het winkelen met een erg aardige mevrouw. Ik help haar al jaren met het uitzoeken van haar najaarsgarderobe. Door de jaren heen weet ik precies wat haar smaak is en waar ze zich prettig in voelt. Tijdens de passessie kwam een oudere dame bij ons staan. ‘Prachtig’, knikte ze goedkeurend over de outfit die ik had uitgezocht voor mijn klant. ‘Stijlvol, modieus en toch passend bij uw leeftijd’. De dame was mooi gekleed in een gestreept jasje met een zandkleurige pantalon. Bijpassende schoenen. Smaakvol gekapt. Ik complimenteerde haar met haar verschijning en we raakten kort in gesprek. Ze vond dat Nederlandse vrouwen zich over het algemeen slecht kleedden. Het ergste vond ze leggings, ja, daar gruwde ze van. ‘De meeste mannen vinden ze doorgaans ook afschuwelijk. Ik begrijp niet dat zoveel vrouwen ze tóch dragen’.
Leggings. Een heikel onderwerp, want in Nederland hebben we voor- en tegenstanders van dit maffe kledingstuk. En o wee wanneer je er iets over zegt, of schrijft wat niet overeenkomt met de uitgesproken smaak van de leggingdraagster. Maar ik doe het toch, met gevaar voor eigen leven; leggings zijn passé en erg jaren tachtig. Toentertijd was het roze exemplaar onder de bezielende leiding van gymjuf Jane Fonda even leuk, maar al snel werd het een kledingstuk wat bovenaan het lijstje Nooit Meer Dragen werd gezet.
Witte leggings onder een (te) kort spijkerrokje, gecombineerd met slippers zijn helemaal erg. We doen er alles aan om die melkflessen in de zomer enigszins toonbaar te maken. We scheren, epileren, harsen en smeren ons een hernia in de badkamer. Daarna stoppen we onze onderdanen in een witte(!) legging. Ik heb nog nooit een vrouw gezien die mooier werd van een witte legging onder een jeansrok. Een witte legging is alleen leuk voor hele kleine meisjes én balletdansers.
Meestal roepen vrouwen- wanneer we het over de legging hebben- dat ze worden gedragen als maillot, maar voor mij telt dat niet. Wanneer je niet een bloot enkel ziet, is het geen legging, maar een soort steunkous. Onze tante Hinke van bijna honderdendrie draagt ze ook, maar dan in huidskleur.
Daarnet kwam onze dochter Cornalie naar beneden, klaar om naar Groningen te gaan voor een dagje shoppen met haar vriendin. ´Wat vind je, mam? Zie ik er zo goed uit?’
Cornalie droeg een zandkleurig jasje met hippe elleboogstukken, lang strak T-shirt met een print en haar onafscheidelijke Vans gympen, want hakken tijdens een shopdag is niet handig. De bruine haren in een staart, zorgvuldig mascara aangebracht op de lange wimpers. Lipgloss. Bijpassende tas bungelend aan haar arm. Mét een zwarte legging. ‘Prachtig’, zei ik goedkeurend en wenste haar een geweldige dag. Volgende week wordt ze zestien.
Deze column stond afgelopen week op de site van Rinsma Fashion. Deze week: Gekleurde broeken.
Ga naar www.rinsmafashion.nl/nieuws
Geplaatst onder: Mode op 6 september 2011 | Geen Reacties »
Soms, héél soms dus, wanneer ik genoeg geld op de bankrekening heb (ik heb nogal de neiging om uit te geven vóórdat het er op staat) ga ik winkelen met een vriendin of zus in Laren. We gaan lunchen als Gooische vrouwen met witte wijn en zonnebrillen op, om te gluren naar bijzonder uitgedoste mensen. Laatst zagen we een mevrouw met een hondje. Dat is niet zo opmerkelijk, ware het niet dat het hondje én haar vrouwtje exact hetzelfde gekleed gingen. Zelfs hun haarkleur was identiek.
Zodra we in Laren een parkeerplaats hebben gevonden, rennen we linea recta naar een prachtige schoenenwinkel. Een paradijs voor schoenenfetisjisten. In die winkel staat een appetijtelijke jongeman- hij heeft ook nog eens een Friese voornaam, dat pleit dubbel voor hem -om de mooiste exemplaren aan onze voeten te schuiven. Torenhoge hakken, handgemaakte muiltjes en fantastische laarzen worden gepast en door ons becommentarieerd.
Mijn oog viel ogenblikkelijk op een paar zwarte Gucci’s. Zwart glanzend leer, een rits met een kwastje aan de achterzijde en halfhoog, net onder de enkel. ‘Mag ik ze passen?’ vroeg ik aan de appetijtelijke jongeman en hij snelde naar het magazijn om ze voor mij te halen. Veel te duur, schoot door mij heen, maar ik paste ze toch. Hoge hakken maken dat je als vrouw rechterop gaat lopen, je kont gaat naar achteren en je voelt je meteen uiterst chic. ‘Ik wil deze keer geen zitschoenen’, riep ik nog slap, maar ik was al verkocht. ‘Shootie, shootie’, mompelde de appetijtelijke jongeman, terwijl hij toekeek hoe ik de juweeltjes aantrok. Waarop mijn vriendin ontsteld riep: ‘Wát? Ga je schieten of zo?’
‘Zo noem je dat’, antwoordde de appetijtelijke jongeman en hij keek ons meewarig aan. ‘Een shootie is geen laars, maar ook geen schoen. Het houdt op net onder de enkel’. Ondertussen paradeerde ik op de shooties door de winkel en concludeerde dat ik héél goed kon lopen op de buitengewoon hoge hakken.
Ik zette de shooties weer terug op de toonbank. ‘Eerst maar even lunchen en ik denk erover na’, zei ik zwak, maar wist allang dat ik de verleiding niet zou kunnen weerstaan.
Mijn shooties staan in onze slaapkamer. Te pronken op de doos en lonken iedere dag naar me. Maar wat in Laren heel gewoon lijkt, is in ’t Wâld altijd een tikkie anders. ‘Ga je je nieuwe shooties ook nog eens dragen?’ vroeg mijn man laatst. ‘Jazeker’ antwoordde ik. ’Maar het is nu nog zomer- ondanks dat het weer anders doet geloven- en ze zijn voor de winter’.
‘Op die hakken door de sneeuw?’ vroeg Erwin en trok zijn Zweedse klompen aan om het kippenhok uit te mesten.
Geplaatst onder: Mode op 22 augustus 2011 | 1 Reactie »
Afgelopen week waren Erwin en ik in Schotland. Deze reis hadden we al eerder willen maken, maar destijds werden door een klein IJslands aswolkje alle Schotse luchthavens gesloten. Precies op die dag stonden wij klaar met rugzakken, regenpakken en bergschoenen om naar Schiphol te gaan.
Mijn tweede boek gaat over een bijzonder voetpad wat dwars door the Highlands loopt, dus er moest nog wel wat research worden gedaan. Bovendien zijn wij dol op Schotland en daarom ervoeren we deze tweede poging niet als een straf. Dit keer ging alles goed en na aankomst in Aberdeen reisden wij de tweede dag door naar Braemar, the heart of the Highlands.
Ik ben dol op kilts. Miezerige, dikbuikige Schotten transformeren tot trotse krijgers wanneer ze hun persoonlijke tartan - de geruite stof die in vele variaties en kleurstellingen wordt geweven- aantrekken. Kniekousen met kwastjes, voor gelegenheden een bijpassend jasje en natuurlijk de accessoires. Iedere clan had zijn eigen tartan. In Braemar is de kilt nog volop aanwezig in het straatbeeld, als toeristische attractie en als koopwaar afgebeeld op allerhande snuisterijen.
Op mijn verlanglijstje stond al heel lang de persoonlijke tartan van wijlen Princess Diana. Destijds, toen ze nog onder ons was en zich dood verveelde tijdens de zomervakanties in Balmoral castle, werd ze altijd gefotografeerd bij de jaarlijkse Highlandgames in een prachtige lichtblauwe kilt. Alleen zíj mocht dit dragen want deze persoonlijke tartan was uiteraard niet weggelegd voor het plebs. Het was een publiek geheim dat Diana die zomerpoppenkast haatte. Zij was liever onder de rich and famous in kokette designerjurkjes dan dat ze in haar kilt door the hills banjerde en een geweer ter hand nam om een paar herten af te schieten. Charles en Camilla zijn er dol op, maar dit terzijde.
Erwin en ik struinden door een toeristisch snuisterijenwinkeltje, en ineens viel mijn blik op De Ruit. De ultieme tartan. Ik paste het rokje over mijn broek en bergschoenen heen en was verkocht. Eindelijk, eindelijk kon ik de persoonlijke tartan van Diana scoren. Een kek lichtblauw rokje met plooien en gespen. Natuurlijk een hopeloze modemisser, want ruiten zijn zóo last season, maar dat kon me in dit geval niks schelen.
Omdat ze nu al zolang dood en begraven is, is haar tartan vrijgegeven, zei de verkoopster. ‘Gorgious, isn’t?’ Zelf droeg ze een antiek groen met blauw exemplaar, waarschijnlijk behorend bij haar clan. Op het prijskaartje staat een foto van de Princess of Wales, met de tekst dat een deel van de opbrengst van de tartan naar haar Memorial Fund gaat. Gelukkig maar.
Geplaatst onder: Mode op 12 augustus 2011 | 1 Reactie »
De Tour de France is weer afgelopen. We hebben extreme valpartijen gezien, broodmagere renners die met doodsverachting de Pyreneeën afsjezen, Wilfred Genée (mjammie) met bijzondere gasten in Tour du Jour en natuurlijk Mart Smeets in de Avondetappe. Mart is een fenomeen en niet alleen om zijn buitengewone kennis van wielrennen, schaatsen en basketbal. Marts kledingkeuze is soms, op zijn zachtst gezegd, nogal merkwaardig. Zo heeft hij in de wintermaanden een voorliefde voor Noorse truien. Die grofgebreide pullovers hebben meestal een patroon over de borst wat rondom de schouders doorloopt. Mart is geen tenger manneke dat ietwat breder moet lijken in beeld, nee, hij is kolossaal en daardoor is de keuze voor de truien met opvallende ijskristallen in een contrasterende kleur een béétje vreemd. Hoewel, beeldvullend en dat kan uiteraard de achterliggende gedachte zijn. Mart duldt nu eenmaal weinig tegenspraak.
Afgelopen weken tijdens de Tour mochten we ons wederom vergapen aan de bijzondere smaak van Mart. Het was zelfs zo spectaculair dat speciaal voor hem een hilarisch blog is aangemaakt. Iedere dag werden Marts overhemden, jasjes en pochets becommentarieerd.De blog: wtfdraagtmart.nl werd tijdens het jaarlijkse wielerspektakel een regelrechte hit die een vermelding in een kwaliteitskrant als de NRC haalde. Zijn veel te schreeuwerige colorblockhemden, streepjesshirts, semisportieve nautische uitrustingen en het cognacbruine (drollencolbert) jasje van Mart werd dagelijks van niet al te complimenteus commentaar voorzien.
Zou Mart een stylist hebben die de veelbesproken hemden en truien voor hem uitzoekt en hem achterna reist met een koffer vol lelijke kledingstukken? Of zou hij zelf met afgeladen oversized Samsonites van plaats naar plaats reizen? Lijkt mij nogal een gezeul, maar dat moet je Mart nageven; een normaal mens zou na een week Tour de France al spuugzat zijn van hotels, vet eten en overal maar wéér die koffers uitpakken. Mart niet. Mart bleef al die jaren drie weken lang stoïcijns in de camera kijken met een veel te opzichtig en vaak ongestreken raar overhemd.
Volgend jaar moeten we het zonder Mart doen tijdens de Tour. De NOS stuurt zijn anchorman met pensioen. We zullen Mart missen, hoewel we bij ons thuis véél liever kijken naar Tour du Jour. Maar daar viel helaas niks te zeggen en te schrijven over vreemde uitmonsteringen, want Wilfred was altijd onberispelijk gekleed. Of het zou al over het pagekapsel en de rode schoenen van Johan Derksen moeten gaan. Nee, dan liever Mart. Want het is écht heel erg uitzonderlijk dat er een dagelijks blog wordt gewijd aan de opmerkelijke kledingkeuze van een dikke sportpresentator op pensioengerechtigde leeftijd.
Deze column stond afgelopen week op de site van Rinsma fashion in Gorredijk. Deze week: Tartan.
Voor de mensen die de column niet kunnen vinden: onder Nieuws, en nog een keer klikken.
Geplaatst onder: Mode op 5 augustus 2011 | Geen Reacties »